Tuesday, January 13, 2009

അന്തപ്പുരയില്‍ നിന്നും

നാലുകെട്ടിലായെന്റെ ജീവിതം തുടിക്കുന്നൂ-
ജാലകക്കൂട്ടില്‍പ്പെട്ട തത്തയേപ്പോലെത്തന്നേ.
എത്രനാളുകളായിട്ടീത്തറവാട്ടിന്‍ ക്രൂര-
കാന്താരമധ്യത്തിങ്കല്‍ മോചനം പ്രതീക്ഷിപ്പൂ.
എന്‍സഹജാതര്‍ക്കെല്ലാം സ്വാതന്ത്ര്യം സിദ്ധിച്ചിട്ടും-
എന്തിനാണെന്നെക്കൂടി വിട്ടയച്ചീടാന്‍ പേടി.
എന്‍ കൂട്ടുകാര്‍ക്കെല്ലാര്‍ക്കും മോചനം നല്‍കീടാനാ-
യെത്തിപോല്‍ ദൈവത്തിന്റെ ദൂതരേപ്പോലേചിലര്‍.
അവരിന്നാഹ്ലാദത്തിന്മേടയില്‍ വിരാജിപ്പൂ.
അമരാപുരിക്കുള്ളില്‍ മേവിടും നരര്‍ക്കൊപ്പം.
മോഹനസ്വപ്നങ്ങളെ നെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള്‍-
പൊട്ടിപ്പോയ്ത്തുടങ്ങുന്നൂ,പൂര്‍ണ്ണമായ്ത്തീരും മുന്‍പേ.
"ജന്മരാശിതന്‍ ദോഷ"മാണത്രേ യെനിക്കെന്റെ-
ജന്മസാഫല്യം നേടാന്‍ വിഘ്നമായ്ത്തീരുന്നതായ്‌,
അഛനമ്മമാര്‍പോലുമുറക്കേ പ്രസ്താവിപ്പൂ.
-കേള്‍ക്കാതെ ഞാനുംകേള്‍ക്കാന്‍-എന്തു ഞാന്‍ ചെയ്തീടേണ്ടു
വിത്തമില്ലാഞ്ഞിട്ടല്ല,വൈരൂപ്യംവന്നിട്ടില്ല.
ചിത്തത്തിന്‍ ദാഹം തീര്‍ക്കാന്‍ ലേശവുംകഴിയാതായ്‌.
ഇരുളും പുകയുമായ്ത്തഴുകും പുരാതന-
പാചകശാലക്കുള്ളില്‍ത്തന്നെയോ,ഹതവിധി?
മുറ്റും ഞാനാലോചിച്ചൂ കണ്ണുനീര്‍ തൂകിപ്പോകേ-
വറ്റിപ്പോയ്‌ വരണ്ടേറെ, താഴെപ്പോയ്‌ എന്‍ നേത്രങ്ങള്‍.

No comments: